Jacobus Frank Teeuwen werd geboren op 6 oktober 1948 te Heemstede en groeide op in de adventistische geloofstraditie. Op 16-jarige leeftijd besloot hij ook zelf lid te worden van de adventkerk en liet zich dopen op 29 mei 1965.
Het gezin Teeuwen was een harmonieus gezin met goede waarden en normen, principieel en kende een mentaliteit van hard werken en goed doen voor een ander. Zo stond Frank ook in het leven.
Frank volgde de middelbare school op het internaat Oud Zandbergen. Aansluitend startte hij aan de Theologische Academie Oud Zandbergen de opleiding voor predikant. Die vervolgde hij aan Newbold College in Engeland, behaalde er zijn BA in Theologie en rondde de opleiding af met een MDiv aan Andrews University in de VS. Terug in Nederland werd hij in 1977 aangesteld als predikant in opleiding in adventgemeente Eindhoven. Na zijn proponentschap werd hij daar predikant en ook in Breda.
Frank was een mensen-mens en altijd betrokken bij iedereen. Hij bezocht de gemeenteleden thuis en was altijd in de weer, ging voor in diensten, gaf Bijbelstudies, doopte mensen en had oog voor jong en oud. Vanuit zijn pastorale zorg en met een gezonde dosis inlevingsvermogen voelde Frank zich aangetrokken door het werk van ADRA. Hij werkte 7 jaar als directeur van ADRA Gambia, daarna 5 jaar als directeur van ADRA Nederland en vervolgens werkte hij in de VS voor ADRA International van 2000 tot aan zijn pensioen in 2023; in deze periode was hij ook meerdere jaren liaison tussen ADRA International en de VN.
Met tomeloze inzet en grote betrokkenheid heeft hij bijzonder veel projecten voorzien van hulpgoederen en financiën, van het realiseren van watervoorzieningen, het bouwen van scholen, het opzetten van trainingen voor vrouwen in de agrarische sector, het runnen van een basisschool, het opzetten van een kippenboerderij tot het werven van enorme bedragen voor het bestrijden van de gevolgen van rampen als aardbevingen, overstromingen, tsunami’s en cyclonen.
Frank dacht inclusief en stond altijd voor anderen klaar; hij was eerlijk, oprecht en loyaal. En telkens als er ergens ter wereld zich een ramp voordeed was de reactie van Frank steevast dezelfde: een niet gespeeld, maar oprecht geraakt-zijn door het leed van zijn medemens.
Frank was een familiemens. Ondanks zijn drukke baan had hij oog en oor voor zijn dierbaren en was zeer met hen begaan. Het geloof was essentieel voor Frank. Behalve dat het een belangrijke drijfveer was voor zijn werk, gaf het hem ook hoop, kracht en toekomstperspectief. Hij geloofde in de opstanding uit de dood en zag uit naar een nieuwe hemel en een nieuwe aarde waar de dood niet meer zal zijn en waar God bij hem zal wonen en hem het eeuwige leven zal geven. Moge deze gedachte ons troosten, en dat de hoop en de vaste overtuiging die Frank koesterde ook de onze moge zijn.