Ontsnapt

Deze week las ik op Teletekst “de dierentuin snapt niet hoe de dieren zijn ontsnapt. Zij sluit uit dat de bewakers nalatig zijn geweest in hun werk.”  Ik betwijfel of de journalist die dit stukje schreef zich realiseert dat hij of zij met de taal speelt:  “snapt” en “ontsnapt” in één adem. En de dierentuin, die  voor dieren op slot zit,  “sluit uit.”  

De humor van taal (en humor in het algemeen) is de olie die de machinerie van het dagelijks leven vlotter laat lopen. Over machinerie gesproken. Terwijl ik deze woorden schrijf in mijn kleine maar knusse werkkamer tril ik op mijn stoel en rammelt de radiator bijna van de muur los. Op 100 meter afstand worden er grif allerlei palen in de grond geslagen voor de toekomstige bouw van bedrijven. We hebben geheid overlast…

Ook namen van ondernemers geven een glimlach. Een timmerbedrijf “Jan van Houten” of hoveniersbedrijf “Gerrit Groen.”

Wanneer in de kerk of politiek humor om de hoek komt kijken, dan wordt door sommigen al snel de conclusie getrokken dat de ernst van de zaak wordt onderschat. Ik denk eerder het tegenovergestelde. Soms wordt een bepaalde mening of overtuiging overschat of met te grote stelligheid naar voren gebracht. Het is dan verfrissend als je om zelf of de ontstane situatie kan lachen.
Het kan ook gebeuren dat in de kerk of in de politiek angst onbewust de agenda domineert. Maar om beleid af te stemmen op basis van angst is nooit goed. Angst is een slechte raadgever. Het kan gaan om angst dat anderen (wie die “anderen” ook mogen zijn) teveel macht krijgen of om angst over het hoofd gezien te worden. Ook kunnen we ons ingraven in argumenten en versteende stereotypen. Er kan een zekere verkramptheid optreden. Humor is een antidote tegen angst en verkramptheid. Gebruik het verstandig.

Champion

Afgelopen zaterdagavond vond de traditionele “Parade of Nations” plaats in de Georgia Dome gevuld met ruim 65.000 aanwezigen. Dit ter afsluiting van de 59ste Generale Conferentie.  Alle landen die vertegenwoordigd waren, lieten door middel van vlag en klederdracht hun schoonheid en kleuren zien.

Een aantal landen waren ook goed vertegenwoordigd op de tribunes. Toen Jamaica werd aangekondigd kwam er een gigantische golf van ondersteuning door de Dome. Het leek wel even of het dak er af ging.
Door middel van Volendammer kostuum, oranje stropdassen en natuurlijk de Nederlandse driekleur kwam ons land voor in de rij van 190 landen.  Toen Frensly Panneflek met de grote Nederlandse vlag door de immense Dome liep, werd er van allerlei kanten tot hem geroepen: “you are the champion.”
Het was verbazingwekkend hoeveel aanwezigen in de Dome de World Cup (zoals de Amerikanen het WK noemen) volgden! Toen ik de dag ervoor in de lift een collega uit Slowakije tegenkwam was het eerste wat hij me zei: “you did well” verwijzend naar de overwinning van Oranje op Brazilië.
Hoewel morgenavond nog moeten blijken of we dadelijk kampioen zullen worden, voel ik me bij terugkomst in Nederlands toch wel een beetje zo. Er zijn een aantal redenen:

(1)  Door een beleid van de landelijke en plaatselijke kerk in de afgelopen jaren zijn we er redelijk in geslaagd om de waarde van de adventistische traditie te vertalen naar relevantie voor vandaag. De door de adventpioniers zo belangrijk gevonden “Present Truth” vraagt om steeds weer de essentie van de adventboodschap te verwoorden en te beleven in de tijd waarin we nu leven. Ik zie duidelijk tekenen dat dit lukt. De nadruk die het huidige Algemeen Kerkbestuur legt op het belang van het Koninkrijk van God hoort hierbij. 

(2) Binnen de Trans-Europese Divisie is er geen enkele unie zo succesvol in het opstarten van nieuwe gemeenten en groepen als de Nederlandse Unie. Met kundige en vaste hand heeft de kerk – met dank aan Rudy Dingjan – er voor gekozen om nieuwe initiatieven te verwelkomen. Op dit moment zijn er 15 kerkplantingen, waar van er enkelen zijn uitgegroeid tot sterke, volledig erkende gemeenten. Er is een duidelijk nieuw elan zichtbaar. Ook de samenvoeging van gemeenten (bijvoorbeeld in Zeeland) geeft ongekende groei mogelijkheden. Daarbij geholpen door een eigen kerkgebouw.

(3) De kleuren en culturen binnen onze betrekkelijke kleine kerk zijn redelijk divers. Hoewel de verschillen in beleving soms enorm zijn, is er geen verwijdering gekomen. Er is geen tweespalt ontstaan. Er is gelukkig sprake van wederzijdse liefde, acceptatie en respect.  Er is echt sprake van eenheid in verscheidenheid.

Rondkijkend in de wereld (zoals zichtbaar en aanwezig in Atlanta) zijn bovenstaande drie punten geen vanzelfsprekendheid. Er zijn dan ook unies en kerkleiders die met waardering kijken naar Nederland. Het is ook niet voor niets dat op donderdagavond 24 juni jl. in het verslag van de voorzitter van de Generale Conferentie aardig wat ruimte was ingeruimd in zijn videoverslag over de Adventkerk in Nederland.

Er is veel reden om God te dank voor onze kerk in Nederland. En er zijn veel redenen om op de ingezette koers voort te gaan. Ik geloof dat de Adventkerk in ons land nieuwe hoogtepunten tegemoet zal gaan. Er ligt een stevig fundament (zie bovengenoemde drie punten, maar is nog  veel  meer te vermelden). 

Christus wil in elke stam, taal en natie Zijn goede nieuws over de komst van Zijn koninkrijk laten weerklinken. Ook in Nederland. Ik beschouw het als een voorrecht om van Zijn ‘winning team’ deel uit te mogen maken. 

Liesbeth Plomp 100 jaar

Afgelopen donderdag 15 juli, is mw. Liesbeth Plomp van de Wall 100 jaar geworden. Zij is lid van de adventgemeente Den Haag en 87 jaar geleden op 13-jarige leeftijd gedoopt.  

Te midden van haar kinderen (Winfried, Harald & Marijke Plomp), kleinkinderen, achterkleinkinderen en zelfs achter achterkleinkind, verdere familie, gemeenteleden en vrienden was zij het stralend middelpunt van een receptie die voor deze gelegenheid was georganiseerd.

Er waren bovendien veel felicitaties van het personeel van Houthaghe (waar mw. Plomp woont) en van  de Heer Karsten Klein, de Haagse wethouder van Jeugd, Welzijn en Sport (en tevens stadsdeelwethouder van Loosduinen).

Namens de Nederlandse Unie werd mw. Plomp gefeliciteerd door ds. Wim Altink (voorzitter). Hij zegt daarover:  “Zij was zeer ingenomen met deze dag en liet me (opnieuw) blijken dat zij zich zeer betrokken voelt bij de Adventkerk in Nederland, die zij dagelijks in haar gebed opdraagt.”

Ook haar zuster uit Duitsland was overgekomen (zij is 98 jaar) om deze bijzondere dag bij te wonen.
Helaas is zr. Plomp niet meer zo goed ter been en haar gehoor laat ook te wensen over. Maar gelukkig is zij nog goed van verstand en heeft ze genoten van alle aandacht.

Zij is altijd erg blij met een bezoekje, maar ook een kaartje vindt zij prachtig. Wilt u haar bezoeken of een kaartje sturen, haar adres is:
Mevr. L. Plomp v/d Wall
Verzorgingstehuis Houthaghe kamer 437,
Toon Dupuisstraat 10,  2552 SB Den Haag